happiness-street

Widzę, jak nieustannie, w każdej chwili rozpływam się. Nie ma momentu, abym nie czuła, że tonę. Ten okres często powraca, zbyt często. Dziś stoję na skraju tego etapu, otoczona niepewnością czy porwie mnie otchłań czy pozostawi. Patrzę w górę i widzę nad sobą ciemność, ona jest wszędzie. Otacza mnie z każdej strony. To takie przytłaczające uczucie, nie sądzisz? A nie, przepraszam. Przecież Ty nie znasz tego uczucia, prawda? Śmieszne? Nie, prawdziwe. Zawsze tylko chwila dzieli nas od nicości. Teraz trzymamy jedną, jednak ona szybko umiera, a wraz z nią ginęlibyśmy my, gdybyśmy nie uchwycili podobnej chwili.

Chcę dzisiaj mieć pewność, że posiadam kawałek Ciebie na własność. Tak rozpaczliwie o to walczę. Dzień za dniem. Jednak strach miesza wszystkim w kartach. Staje prosto w oczy przed wyborem – zostać czy zejść ze sceny. Moja gra dobiega końca czy dalej trwa? Stać czy już sobie pójść? Musimy przypomnieć sobie jak się kocha i wszyscy, bez wyjątku spalić się w ogniu minionych namiętności. Namiętności, która ogarnia nie tylko ciało, ale i naszą duszę. Tak, aż do utraty świadomości nad swoim życiem. My, jako małe istoty otoczone przez wszechświat walczymy sami ze sobą. Toczymy bój o nic. Zupełnie o nic. Przychodzimy na świat z poczuciem winy, wpadamy w panikę go szczęście puka do naszych drzwi i łudzimy się, że naszą śmiercią damy komuś nauczkę, bo wiecznie czujemy się bezsilni, nieszczęśliwi. Strach przed porażką paraliżuje nas przed postawieniem kolejnego kroku. Tylko pamiętaj, że ani czas ani mądrość nie zmieniają człowieka, bo odmienić istotę ludzką jest w stanie tylko miłość.

Tak bardzo starałeś się utrzymać przy życiu to co nie ma racji bytu. Bądź choć przez chwilę dorosły w swoich decyzjach. Stań prosto w oczy ze swoim lękiem. To tylko chwila, może zbyt krótka by coś znaczyć. Trwało to moment, kilka ulotnych chwil, ale nie da się wiele zrobić, ani wymazać z pamięci. To będzie Twoje - już na zawsze. On czy też ona jest częścią Ciebie, pogódź się z tym. Czasami warto trwać w swojej przeszłości, gdyż ona trzyma w dłoniach dość duży kawałek Ciebie. Nie mów nie, zatrzymaj się. Przecież to nie wymaga zbyt wielkich poświęceń. Dlaczego uciekasz? Tęsknisz, a nie chcesz walczyć? Dziwne. Zawsze się walczy, jeśli widzi się nadzieję. Pamiętaj, że nadzieja umiera ostatnia.

W Twoim życiu właśnie szatan urządza wyprzedaż części Twoich życiowych pokus i porażek. A Ty, jako ostatnia niezdara godzisz się i z zapałem na to patrzysz. Mizerna istoto, nie znasz wartości tych przedmiotów. Zabiera Ci to co Twoje i wymienia na jeszcze większe ułomności. Patrz! Teraz on i on i jeszcze ona znają Twoje największe błędy i słabości. Przegrywasz, upadasz, kończysz. Ale cóż gdy wszystko znika wątpliwości zostają.

Chcesz krzyknąć z całych sił - POMOCY. Otwierasz usta, lecz już je zamykasz. Chwila słabości. Kolejna? Ostatnia? Nieistotne. Zbyt wiele uczuć przepełnia w tym momencie Twoje ciało. Czujesz wdzięczność za chwilę spędzona razem. Czujesz zazdrość, że rozmowy już nie powrócą. Zawiść, bo już nie zyskasz tego, co było kiedyś na własność Twoje. Strach przed nieznanym. I słabość do ludzi, którzy są blisko, ale jednocześnie daleko.
Dziękujesz za to, że tyle to trwało i żegnasz się ze świadomością, że ich tu nie ma. Pustka, tyle.

Chciałabym móc kupić szczęście o rozmiar za duże. I podzielić się nim z Tobą. Ale to tylko i wyłącznie moja teoria chaosu. Ona Ciebie w żaden sposób nie obowiązuje, nie obawiaj się.

Walcz. Kochaj. Podziwiaj. Spełniaj. Wierz. Żyj.

Rok. 365 dni. 8760 godzin. Czas ucieka coraz szybciej. Czyniąc pozory rzeczywistością, a rzeczywistość fikcją. Jeśli decydujesz się odejść to idź. Nie przeciągaj pożegnania, bo to męczące. Nie stój w miejscu. Idź do przodu, mimo, że popełniłeś kolejny błąd. Podejmując decyzję - nie wycofuj się. Pierwsza myśl najlepszą. Stój pewnie na wyznaczonej przez siebie pozycji. Nie tchórz w ostatnim momencie. Stać Cię na wiele, czasami na zbyt wiele, więc dasz radę zwyciężyć i z samym sobą. Nie oczekuj wiele, bo bagaż doświadczeń jest zbyt duży. Uczucia uczuciami, ale rozsądek rozsądkiem. Trwaj w swoim życiu, które czynisz maksymalnie twoim.

Niewiele posiadam. Niewiele zdobyłam. Niewiele zyskałam. Chcąc postawić krok - cofam się. Niedorzeczności - rzecz codzienna. Samotność wita z otwartymi ramionami.
Dysponuję tylko jedną możliwością. Możliwością bycia obok Ciebie. Śmiech, płacz, rozmowy - niewiele, a jednak tak dużo. Wspomnienia otaczają nas, są tuż obok. Cały szereg godzin spędzonych z Tobą. Masę momentów, które były gotowe wywołać uśmiech na twarzy. Dziesiątki wspomnień, które ciągle się mnożą. Chce, aby trwały. Troszczmy się o to co jest między nami, dając możliwość, aby to rozrastało się w nas. Niech sama obecność daje siłę. Słowa niech będą pocieszeniem. A czyny radością.
Wiedz, że Niczego nie żałuje.



+ Życzę Ci:
- miłości, aby była pocieszaniem
- przyjaźni, aby trwała
- szczęścia, aby wywoływało uśmiech na twarzy
- ludzi, którzy są godni bycia obok
- mniej rozczarowań, które nas otaczają.

Kocham Cię, siostro. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!

Trudno jest wybierać pomiędzy przyjaźnią, a miłością. Jednak przyjaciel powinien zrozumieć, że liczy się też szczęście człowieka. Bez miłości nie ma szczęścia, bez przyjaciela również. Ona niszczy zapory, które zbyt często nas dzielą. Rozluźnia ograniczające nas bariery, byśmy mogli stać pewnie. Przenika jak stare dobra wino do wszystkich żył naszego życia. Pozostawia ślad i trwa. Trwa zawsze, jeżeli nie obok to w sercu, czy chcesz tego czy nie. A jeśli tak nie jest - nie można nazwać tego przyjaźnią. Każdy z nas wybrał swoją drogę, a teraz nie chcę się oglądać. Nie chcę przepraszać. Dziś kasuję numer - nie potrafię już zadzwonić. Jedna pewna ręka, która uwolni od zużytych słów i dalekich wspomnień.

Chcę czuć tą pewność. Obrzydliwą pewność dającą nadzieję. Niby ją posiadam, ale nie w każdym aspekcie życia. A może nie posiadam jej wcale? Szczęścia nie odnalazłam. A smutek zawitał dzisiaj o siódmej rano kiedy odezwał się dźwięk telefonu. Przerywa sen. Tracisz świadomość. Słyszysz słowa - dobrze przekaże. Głos drży. Złe wieści? Odchodzi kolejna osoba. Nie wypowie do Ciebie żadnego słowa. Nie będzie jej już nigdy. Mimo, że bardzo byś chciał, ale ona nie wróci. Tak, to prosta sprawa, ale ciężko się pogodzić. Mijają godziny. Teraz już masz pewność - nic nie jest pewne. Kolejny telefon. Złe czy dobre wieści? Złe i tym razem. Czekać na kolejny telefon?

Szczęście? Przecież to kwestia osobista, a jednocześnie umowna. Czasami nie chodzi o podążanie za czym nieosiągalnym, ale o słowo - jestem. Często chcesz o tym zapomnieć, bo tak łatwiej. Ale nie jest łatwo wyrzucić ze swojego życia kogoś, ot tak. Zapomnieć - nie ma mowy. Odejść - nie da rady. Pozostać - nie chcesz. Potrzebujesz czasu? Czas leczy rany czy przyzwyczaja do bólu? Nikt nie dał Ci gwarancji, że będzie łatwo, NIKT. Chciałeś zaryzykować i w to wejść to próbuj zwyciężyć. Uśmiechasz się - jesteś gotowy podjąć bitwę. Szczęście jest, a może go nie ma? Nieistotne. Walcz o to co Twoje.

Strach powoli wypełzł z jej brzucha w kierunku gardła. Z trudem stłumiła krzyk. W jej głowie pojawiały się różne obrazy. Widziała śmierć, krew, cierpienie, ale przecież to i tak było tak bliskie. Śmierć? Przecież dosięgała jej najbliższych. Jednocześnie czekała z utęsknieniem, aż przyjdzie jej kolej. A co z cierpieniem? Każdy ma swoją skalę cierpień. Dla jednych to mało, dla drugich wiele. Nieistotne. Z trudem powstrzymywała się, aby nie zwymiotować. Wszystko dzisiaj przysparzało jej wiele nieprzyjemności. Lęk, zawitał na dobre.

Coś się kończy, coś zaczyna. Nie nam o tym decydować. Czas jest bramą, przez którą przyszłość odchodzi w przeszłość. Ale zawsze istnieje nadzieja. Fakt, nadzieja matką głupich, ale nie martw się - kocha swoje dzieci. Nie pozwól, abyś sam siebie skrzywdził. Czym? Złudną nadzieją, która będzie tkwiła w Tobie, tak dogłębnie. Wtedy śmiech będzie tylko prowizoryczny, radość udawana, a szczęście zgubione. Może i kiedyś się opamiętasz, ale co jeśli za późno? Co wtedy? Co z Tobą? Marzeniami? Uczuciami? Wiarą, którą kiedyś posiadałeś? Tak, posiadałeś wiele rzeczy. Przede wszystkim miałeś obok ludzi, których kochałeś, a to znaczy wiele, czasami zbyt wiele. Kolejną rzeczą jest wiara, która dodawała skrzydeł. Siłę, którą nadal posiadasz, ale sam przed sobą udajesz, że jej nie ma. Gubisz się w swoim życiu. Dlaczego? Dlaczego nie potrafisz powiedzieć - tak, postawiłem na Ciebie i z Ciebie nie zrezygnuje czy tego chcesz czy nie? Przecież to nie kosztuje tak wiele. Kilka minut czasu, chwilę poświęcenia i trochę samozaparcia. Tchórzysz przed samą metą. Co z Ciebie za człowiek? Nie do takich rzeczy zostałeś stworzony. Zostaw już tą przeszłość i spójrz wreszcie ile dzieje się obok Ciebie, dzisiaj, właśnie w tej chwili. Rozejrzy się i zacznij żyć. Żyć na nowo.


Kilka nic nieznaczących słów. Nie znajdziesz tutaj zbyt wiele, wybacz.

Rzekomo nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Więc jeśli myślisz, że wróci - wstrzymaj oddech. Pragnęła wskrzesić przeszłość, ale żeby to się udało musiała umrzeć teraźniejszość. Powoli zaczęła się do tego przyzwyczajać. Ale co z zaletami harmonijnej egzystencji pomiędzy przeciwnościami? Co z nawykami? Uczuciami? Bólem? To kwestia przyzwyczajenia.
W sytuacji kiedy nie widzisz wyciągniętej dłoni tracisz orientację. Boisz się. Nie ma Ciebie, więc nie ma także i mnie. Twoje serce na moment zatrzymało się, potem ruszyło biegiem, potknęło się i padło na pysk. Ale co z tego? Trzeba wstać i zmierzyć się z samym sobą. Jesteś teraz w samym środku piekła, korzystaj z tego do woli.

Nie krzycz za głośno, bo może usłyszeć to nieodpowiednia osoba. Nie oczekuj pomocy, bo możesz jej nie uzyskać. Nie licz na wsparcie, bo możesz się rozczarować. To tylko ludzie, od nich nie wymaga się za dużo. Patrz przed siebie. Ktoś jest, a za chwilę go nie ma. Coś trwa, a potem przemija. Są uczucia, ale już słabną. Jesteś Ty i już Cię nie ma. Teraz, już, w tej chwili. Patrz na mnie, jak daleka staje się przeszłość. Cóż za ironia, pragnienie wzrasta, ale da się je tylko zagłuszyć na marną chwilę, bo nikt inny nie jest w stanie zrobić nic więcej. Stój dalej w miejscu i wydobywaj z siebie niemy krzyk. Czekaj na ten dzień, kiedy ktoś usłyszy Twe wołanie. Tylko wiedz, że ta chwila nie nastąpi. Będzie Cię zabijać od środka Twoja wieczność, cicha wieczność. Ale Ty dalej stój.


Świat do góry nogami i kilka bezsensownych słów.

Niby tak daleko, a jednak blisko. Czasami zbyt blisko. Wyciągając rękę możesz chwycić ją, dotknąć i już nigdy jej nie puścić. Zawładnie Tobą i już nie wrócisz. Stajesz z nią oko w oko. Nie uda Ci się wygrać. Postawiłeś w jej kierunku krok, ona to wykorzysta. Nieświadomie? Nieistotne. I tak przyjdzie do każdego z nas. Dzisiaj, jutro czy za rok. Do jednych szybciej do innych później. Właśnie w tym momencie przyszła i poprowadziła jakiegoś człowieka do swojej krainy. Dobrze jest, jak nie dotyka nas bezpośrednio. Niby nie, ale umiera Twoja matka. W jakimś stopniu dosięga i Ciebie. Skąd wiesz, że nie będziesz następny? Jutro jest niepewne.

Miliony wspomnień, które z dnia na dzień nabierają innego znaczenie. Uczucia słabnął. Chcesz, ale nie dajesz rady. Próbujesz milczeć, ale coś w Tobie krzyczy. Uciekasz. Próbujesz się nie oglądać do tyłu, ale to silniejsze od Ciebie. Stój. Zatrzymaj się. To tylko Twoje życie - musisz dać sobie z tym radę, nie masz innego wyjścia.

Cóż czyli zaczynamy od nowa.
Chciałam tu już nie wracać, ale wróciłam.

Cisza zawładnęła Twoimi myślami. Prowadzi Cię w nieznane rejony Ciebie samego. Zaczyna się niebezpieczny grunt. Próba ewakuacji - nie powiodła się. Kombinujesz jak zakończyć tą słabą farsę nazywaną też życiem. Nie chcesz już błądzić. Próbujesz odzyskać grunt pod nogami, ale Twoja głowa sprzeciwia się. Ale uczucia biorą górę, zwyciężają. Pojawia się tysiąc wizji dotyczących jednego - końca. Zapętlasz się w tym. Widzisz wszystko dokładnie. Trzymasz kres za rękę. Tym razem się udało. Przestajesz oddychać. Następuje koniec.